Prymas Polski ks. kard. Stefan Wyszyński, autor Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego z roku 1956, mówił, że Polacy są narodem pielgrzymów, który można poznać naprawdę, gdy się popatrzy, jak się modli przed swą Królową – Maryją. Z kolei jeszcze w XVIII stuleciu jeden z nuncjuszy apostolskich pisał o nas, Polakach, znamienne słowa: Dziwny to naród, nie można go przekonywać najpewniejszymi dowodami – trzeba go porwać. Można więc zapytać: Któż nas od stuleci porywa do Chrystusa? Oczywiście, jest to nasza Królowa – Najświętsza Maryja Panna, która zgodnie ze słowami św. Bonawentury, jest Panią porywającą serca! Królowa nasza odbiera cześć w niezliczonych sanktuariach i wizerunkach – m.in. na Jasnej Górze, w Gietrzwałdzie (miejscu jedynych objawień Maryjnych – w roku 1877 – na ziemiach polskich, oficjalnie uznanych przez Kościół); w Licheniu, Kalwarii Zebrzydowskiej, Rokitnie…
Jako nasza Monarchini zawsze jest gotowa przyjść nam z pomocą, jest z nami w każdy czas – jak głosi popularna pieśń maryjna. Podczas potopu szwedzkiego odpędziła protestanckiego najeźdźcę, pomogła przetrwać rozbiory, zmusić do odwrotu bolszewików w 1920 roku, nie pozwoliła nam zatracić ducha podczas okupacji hitlerowskiej, a później komunistycznej. Możemy być pewni, że będzie naszą Tarczą także podczas inwazji nowego, wrogiego chrześcijaństwu barbarzyństwa, którego widmo gdzieś nad Polską majaczy. Jest bowiem naszą Monarchinią po wsze czasy.
Zaiste, dopóki będziemy wierni tej porywającej serca Królowej, tak długo możemy uważać się za dziedziców 1060-letnich dziejów naszej katolickiej Ojczyzny. Pamiętajmy przy tym o niezwykle ważnych słowach, wypowiedzianych przed osiemdziesięcioma laty przez ówczesnego prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda: Polska jest narodem wybranym Najświętszej Maryi Panny. Świadomość owego wybraństwa nasi przodkowie mieli już od początku istnienia polskiej państwowości. Daje temu wyraz choćby nasz pierwotny hymn narodowy Bogurodzica, który przez całe wieki rozbrzmiewał w ważnych chwilach życia religijnego, społeczno-politycznego, a nawet rodzinnego Polaków. Śpiewano go podczas koronacji królewskich, wojen, bitew…
Polacy z dawien dawna mieli bowiem świadomość, że Maryja-Bogurodzica jest naszą Panią, Orędowniczką, Pośredniczką, Pocieszycielką, Matką, Królową. Wymownym tego potwierdzeniem jest fakt, że patronką pierwszej metropolii w Gnieźnie w X wieku została Najświętsza Maryja Panna w tajemnicy swego Wniebowzięcia. Ponieważ metropolia ta obejmowała swymi granicami całe Królestwo Bolesława Chrobrego, dlatego Matka Boża była Patronką również i Królestwa Polskiego.
Niejednokrotnie królowie polscy wyrażali dziękczynienie Maryi za zwycięstwa oręża polskiego. Uczynił to m.in. Władysław Jagiełło po zwycięstwie pod Grunwaldem (1410 r.) gdy fundował klasztor Brygidek w Lublinie oraz Zygmunt Stary, gdy na Jasnej Górze dziękował Pannie Maryi w 1514 roku za zwycięstwo pod Orszą. Szczególną zaś rolę w rozwoju kultu Maryi jako Królowej Polski odegrały Śluby Lwowskie króla Jana Kazimierza, który 370 lat temu, 1 kwietnia 1656 roku przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej w katedrze lwowskiej, na klęczkach oddał Rzeczpospolitą szczególnej opiece Maryi, nazywając ją Królową Korony Polskiej.
Śluby Jana Kazimierza odegrały szczególną rolę w rozwoju kultu Maryi jako Królowej Polski. Oficjalne potwierdzenie tego tytułu mamy w kalendarzu liturgicznym. Każdego roku 3 maja obchodzimy bowiem uroczystość Najświętszej Maryi Panny – Królowej Polski.
Czym w chrześcijaństwie św. Paweł, tym w Polsce ks. Piotr Skarga
Słowa ks. kard. Aleksandra Kakowskiego wypowiedziane w 1936 roku, w 400. rocznicę urodzin kaznodziei
Ks. Piotr Skarga Powęski (2 lutego 1536 – 27 września 1612) – jezuita, kaznodzieja Zygmunta III Wazy, rektor kolegium Jezuitów w Wilnie i pierwszy rektor Uniwersytetu Wileńskiego. Zasłynął jako znakomity kaznodzieja, żarliwy obrońca wiary katolickiej przed błędnowiercami i autor najpoczytniejszych w polskiej literaturze „Żywotów świętych” oraz wieszczych „Kazań sejmowych”.
Do dziś nieoceniona jest jego rola jako czołowego przedstawiciela polskiej kontrreformacji, który w trosce o dobro Ojczyzny miał odwagę sprzeciwić się dominującym opiniom i napiętnować największe polskie przywary. Znana jest jego działalność dobroczynna – w Krakowie założył Bank Pobożny dla ochrony ludzi przed lichwą oraz Arcybractwo Miłosierdzia. Ponadto odwiedzał chorych w szpitalach i udzielał ostatniej posługi kapłańskiej skazańcom.
12 czerwca 2013 rozpoczął się proces beatyfikacyjny ks. Piotra Skargi. Podczas uroczystej sesji w 2016 roku zamykającej postępowanie diecezjalne procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego ówczesny metropolita krakowski, ks. kard. Stanisław Dziwisz powiedział m.in.: oby ksiądz Skarga nie czekał już długo na wyniesienie do chwały ołtarzy. Niech zawsze towarzyszy narodowi polskiemu, z którym tak bardzo był związany poprzez swoje życie, słowo i dzieła miłosierdzia.
Ks. Skardze przysługuje odtąd tytuł Czcigodnego Sługi Bożego.
Warto podkreślić, że ten znakomity kaznodzieja Narodu był też wielkim czcicielem Najświętszej Maryi Panny, którą często wysławiał w swych kazaniach:
Modlitwa za Ojczyznę ks. Piotra Skargi
Boże, Rządco i Panie narodów, z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać, a za przyczyną Najświętszej Panny, Królowej naszej, błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna, chwałę przynosiła Imieniowi Twemu a syny swe wiodła ku szczęśliwości.
Wszechmogący wieczny Boże, spuść nam szeroką i głęboką miłość ku braciom i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej, byśmy jej i ludowi Twemu, swoich pożytków zapomniawszy, mogli służyć uczciwie.
Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje, rządy kraju naszego sprawujące, by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Św. Maksymilian Maria Kolbe (8 stycznia 1894 – 14 sierpnia 1941) – franciszkanin konwentualny, misjonarz, gwardian klasztoru w Niepokalanowie koło Teresina. Zapisał się na kartach historii jako „męczennik Miłości”, który oddał swoje życie za żołnierza i ojca rodziny – Franciszka Gajowniczka w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym i zagłady KL Auschwitz. W celi głodowej, mimo złego stanu zdrowia, żył ponad dwa tygodnie. 14 sierpnia 1941 roku umierającemu o. Kolbemu wstrzyknięto fenol, a kolejnego dnia ciało skremowano. Wydarzenie to poprzedzały lata posługi franciszkanina, przepełnionej bezgraniczną ufnością w Opatrzność Bożą.
Jego dziełem życia była organizacja krzewiąca żywy i gorący kult maryjny – Rycerstwo Niepokalanej. Św. Maksymilian z miłości do Niepokalanej Matki Chrystusa pragnął zmieniać świat na ewangeliczną modłę. Nazywano go nawet „szaleńcem Niepokalanej”. Zbudował Niepokalanów – przed wojną największy klasztor na świecie. Jako misjonarz, w 1931 roku japońską wersję Niepokalanowa zbudował też w Nagasaki – jako Ogród Niepokalanej (Mugenzai no Sono).
Ponadto założył m.in. „Rycerza Niepokalanej”, pismo, które osiągnęło przed II wojną światową gigantyczny nakład miliona (!) egzemplarzy. Był twórcą dziennika katolickiego „Mały Dziennik” i kilku innych pism. Próbował tworzyć radio, telewizję, filmy. W swym misjonarskim zapale gotów był ewangelizować nawet… kosmos. W związku z tym zaprojektował etereoplan, czyli aparat do poruszania się w eterze do dalekich gwiazd.
Na ołtarze został wyniesiony jako wyznawca i męczennik. 17 października 1971 roku papież Paweł VI beatyfikował Męczennika w obecności dziesiątków tysięcy wiernych z całego świata, natomiast 10 października 1982 r. Jan Paweł II ogłosił go świętym, nazywając „męczennikiem Miłości” i „patronem naszych trudnych czasów”.
O Niepokalana, Nieba i ziemi Królowo, Ucieczko grzesznych i Matko nasza najmiłościwsza. Ty, której Bóg cały porządek Miłosierdzia powierzyć raczył, ja, niegodny grzesznik, rzucam się do stóp Twoich, kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność Swoją przyjąć raczyła i uczyniła ze mną, wraz ze wszystkimi władzami mej duszy i ciała, i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba.
Użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia, do dokonania tego, co o Tobie powiedziano: „Ona zetrze głowę twoją”, jako też: „Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie”, abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego; albowiem gdzie Ty wejdziesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz, przez Twoje bowiem ręce wszelkie łaski z Najsłodszego Serca Jezusowego na nas spływają.
Dozwól mi chwalić Cię, Panno Przenajświętsza. Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim!
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort (31 stycznia 1673-28 kwietnia 1716) – francuski kapłan, pisarz, misjonarz ludowy i tercjarz dominikański.
Krzewiciel idei oddania się w całkowitą niewolę Matce Bożej, był inspiratorem dla wielu pokoleń katolików, którzy za swą Panią i Patronkę obrali Najświętszą Maryję Pannę. Jednym z nich był św. Jan Paweł II, który w swoim herbie umieścił odnoszące się do Maryi hasło św. Ludwika: Totus Tuus (Cały Twój).
Św. Ludwik oddał się Maryi w świętą niewolę i na wyłączną Jej własność. W Jej ręce złożył całego siebie. W „Traktacie o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny” rozwinął i uzasadniał korzyści, jakie daje całkowite oddanie się Matce Bożej. – Przez Maryję rozpoczęło się zbawienie świata i przez Maryję musi się ono dopełnić – pisze w tym dziele, które pozostawało nieopublikowane przez 130 lat. Kiedy wydano je w 1843 roku, niemal natychmiast stało się jednym z fundamentalnych dzieł pobożności Maryjnej.
Św. Ludwik de Montfort otrzymał od papieża Klemensa XI przywilej głoszenia kazań w całej Francji. Ojciec Święty stwierdził, że w czasach zmasowanych ataków surowych jansenistów trudno znaleźć lepszego kaznodzieję, który skuteczniej przeciwstawiłby się ich błędom.
W czasie swoich wędrówek wygłosił ponad 200 rekolekcji i misji, zapisywał wiernych do bractw: Różańca Świętego, Pokutników, 44 Dziewic, Milicji św. Michała i Przyjaciół Krzyża. Zostawił po sobie wiele traktatów teologicznych i ascetycznych.
Był założycielem Zgromadzeń: Towarzystwa Maryi i Córek Mądrości Bożej. Jako cel wyznaczył swoim duchowym spadkobiercom: nauczanie ubogiej młodzieży, nawiedzanie i doglądanie chorych w szpitalach, przytułkach i domach prywatnych oraz służenie pomocą wszystkim, którzy się o nią zwrócą.
Pod ogromnym wrażeniem jego idei było wielu teologów i papieży, by wspomnieć choćby św. Piusa X, Benedykta XV, Piusa XI, Piusa XII czy św. Jana Pawła II.
Św. Ludwik Maria za swoją niezwykle skuteczną działalność duszpasterską cierpiał prześladowania. Był atakowany zarówno przez libertynów i hedonistów, jak i jansenistów, oburzonych wielkim kultem Matki Bożej. Nierzadko musiał stawiać czoła atakom ze strony współbraci w kapłaństwie, którzy zaczęli nasiąkać zgubnymi ideami.
Został beatyfikowany przez papieża Leona XIII w roku 1888, a kanonizował go w roku 1947 – Pius XII. Jego relikwie znajdują się w Kościele w St. Laurent-sur-Sèvre (Francja).
O odwieczna, wcielona Mądrości! O najmilszy i czci najgodniejszy Jezu, prawdziwy Boże i prawdziwy człowiecze. Synu Jednorodzony Ojca Przedwiecznego i Maryi, zawsze Dziewicy! Oddaję Ci najgłębszą cześć w łonie i chwale Matki, w czasie Twego wcielenia.
Dzięki Ci składam, i żeś wyniszczył samego siebie, przyjmując postać sługi, by mnie wybawić z okrutnej niewoli szatana. Chwalę Cię i uwielbiam, i żeś we wszystkim poddać się raczył Maryi, Twej świętej Matce, aby mnie przez Nią wiernym Swym niewolnikiem uczynić. Lecz niestety! W niewdzięczności i niewierności swej nie dochowałem obietnic, które uroczyście złożyłem Tobie przy Chrzcie św. Nie wypełniłem zobowiązań swoich; nie jestem godny zwać się dzieckiem lub niewolnikiem Twoim, a ponieważ nie ma we mnie nic, co by nie zasługiwało na Twój gniew, nie śmiem już sam zbliżyć się do Twego najświętszego i najdostojniejszego Majestatu. Przeto uciekam się do wstawiennictwa i miłosierdzia Twej Najświętszej Matki, którą mi dałeś jako Pośredniczkę u Siebie. Za Jej możnym pośrednictwem spodziewam się wyjednać sobie u Ciebie skruchę i przebaczenie grzechów, oraz prawdziwą mądrość i wytrwanie w niej.
Pozdrawiam Cię więc, Dziewico Niepokalana, żywy Przybytku Bóstwa, w którym odwieczna, ukryta Mądrość odbierać chce cześć i uwielbienie aniołów i ludzi. Pozdrawiam Cię, Królowo nieba i ziemi, której panowaniu – prócz Boga – wszystko jest poddane. Pozdrawiam Cię, Ucieczko grzeszników, której miłosierdzie nie zawiodło nikogo. Wysłuchaj prośbę mą pełną gorącego pragnienia Boskiej mądrości, i przyjmij śluby i ofiary, jakie Ci w pokorze składam.
Ja, N., grzesznik niewierny, odnawiam i zatwierdzam dzisiaj w obliczu Twoim śluby Chrztu św. Wyrzekam się na zawsze szatana, jego pychy i dzieł jego, a oddaję się całkowicie Jezusowi Chrystusowi. Mądrości wcielonej, by pójść za Nim, niosąc swój krzyż po wszystkie dni życia. Bym zaś wierniejszy Mu był niż dotąd, obieram Cię dziś, Maryjo, w obliczu całego dworu niebieskiego za swą Matkę i Panią. Oddaję Ci i poświęcam, jako niewolnik Twój, ciało i duszę swą, dobra wewnętrzne i zewnętrzne, a nawet wartość dobrych moich uczynków, zarówno przeszłych, jak obecnych i przyszłych, pozostawiając Ci całkowite i zupełne prawo rozporządzania mną i wszystkim bez wyjątku co do mnie należy, według Twego upodobania, ku większej chwale Boga w czasie i wieczności. Przyjmij, Panno łaskawa, tę drobną ofiarę z mego niewolnictwa dla uczczenia i naśladowania owej uległości, jaką Mądrość odwieczna macierzyństwu Twemu okazać raczyła; dla uczczenia władzy, jaką Oboje posiadacie nade mną, nikłym robakiem i nędznym grzesznikiem, jako podziękowanie za przywileje, którymi Cię Trójca Najświętsza łaskawie obdarzyła. Zapewniam, że odtąd, jako prawdziwy Twój niewolnik, chcę szukać Twej chwały i Tobie we wszystkim być posłusznym. Matko Przedziwna, przedstaw mnie Twemu drogiemu Synowi jako wiecznego niewolnika, aby jako mnie przez Ciebie i odkupił, tak też przez Ciebie przyjąć mnie raczył. Matko Miłosierdzia, udziel mi łaski prawdziwej mądrości Bożej i przyjmij mnie do grona tych, których kochasz, których pouczasz, prowadzisz, żywisz i bronisz, jak dzieci Swe i sługi. Dziewico Wierna, spraw, abym zawsze i we wszystkim był tak doskonałym uczniem, naśladowcą i niewolnikiem Mądrości wcielonej, Jezusa Chrystusa, Syna Twego; abym za Twym pośrednictwem i za Twoim przykładem doszedł do pełni wieku Jego na ziemi i jego chwały w niebie. Amen.
Kontakt:
ul. Augustiańska 28,
31-064 Kraków
Tel. 12 444-78-88
Mail – kontakt@imkp.org.pl
Partner misyjny:
Kontakt:
ul. Augustiańska 28,
31-064 Kraków
Tel. 12 444-78-88
Mail – kontakt@imkp.org.pl
Partner misyjny: